• Bakkie, Drakensberg, Zuid Afrika
  • Royal Natal NP, Zuid Afrika
  • Royal Natal NP, Zuid Afrika
  • Amfitheater, Royal Natal NP, Zuid Afrika
  • Bakkie, Drakensberg, Zuid Afrika

Drakensberg

1 november Ė Svens reactie

Backpacks

Een vroege vlucht betekende een vroege ontrafeling van het geheim. Al op het station kreeg Sven foto's te zien van spullen die ingepakt werden. De malariatabletten waren daarbij de grootste hint. En tja, toen was Sven er toch ook wel van overtuigd dat we naar Afrika gingen. Maar waar? Lang hoefde Sven niet meer te wachten, want toen de trein vertrok van Mariahoeve kreeg Sven de† vliegbestemming Johannesbug en het visum van Mozambique te zien.

'HŤ, maar hebben we dan nog een vlucht?'

'Nee schat, we gaan daar zelf naar toe rijden, met onze eigen 4WD met tent op het dak!'

Wat was Marijke blij dat Sven geen vlucht van 11 uur nodig had om aan dat idee te wennen. 'Wat gaaaaaf!' Een hele opluchting. Er was genoeg om over bij te praten en voor we het wisten waren we op Schiphol, waar we special treatment kregen omdat we niet konden inchecken. Dit kwam volgens de machine doordat de immigratiedienst geen boarding pass mocht printen voor ons. Bleek het bij de balie om iets anders te gaan, namelijk dat op het laatste moment het vliegtuig gewisseld was. Ook op Schiphol hadden we genoeg om over bij te beppen, dus de 2 uur wachten was zo overbrugd.

Tja en dan de vlucht. Niets bijzonders; gegeten, 2 filmpjes gekeken en weer gegeten. Het was heel vreemd om er zo snel te zijn. Vooral voor Sven natuurlijk. Binnen 15 uur nadat ie het wist, waren we gearriveerd op een vliegveld waar het al kerst leek; een grote boom en rendier verlichtten de aankomsthal. We werden opgehaald door personeel van de lodge waar we overnachtten. Na rands gehaald te hebben, gingen we op weg naar de lodge om daar te dromen over alles wat nog voor ons ligt.

2 november - Slapen op een bakkie

Bakkie

Na een nachtje in Jo'berg geslapen te hebben, brak een prachtige dag aan. De lucht was strak blauw en zo op de vroege morgen begon het al lekker op te warmen. We nuttigden het stevige ontbijt dan ook buiten aan een picknicktafel. Daarna was het alweer tijd om uit te checken, want† meer van Johannesburg stond niet op ons programma. Op dus naar het verhuurbedrijf. Kom maar op met die 4x4! We waren niet de enigen, dus we werden vooral bezig gehouden met het lezen van voorwaarden en mochten op een gegeven moment zelf de auto gaan ontdekken. Totdat we zů aan het klungelen waren met de tent, dat er hulptroepen kwamen aan lopen. 3 uur later konden we op pad. Met nog een aardige reis voor de boeg en in ons achterhoofd dat we NIET in het donker mochten rijden, deden we toch maar eerst boodschappen. En daarna knallen met dat bakkie! Links schakelen wende verrassend snel en ook al gingen bij de eerste kruising de ruitenwissers alle kanten op in plaats van dat de richtingaanwijzer ging knipperen, ook dat gebeurde niet (direct) een tweede keer.
Al snel spotten we ons eerste wild; struisvogels, maar het eerste stuk was vooral erg uitgestrekt met veel koeien. Af en toe stak er een 'tafel'berg bovenuit. Hoe dichter we bij de noordelijke Drakensbergen kwamen, hoe grijzer het werd. Met nog 15 km te gaan zagen we een aantal bavianen en zebra's langs de weg, terwijl de eerste schicht aan de horizon verscheen. In ons hoofd zetten we de tent op in de stromende regen, maar gelukkig viel het reuze mee. We kwamen erg laat aan bij de nagenoeg verlaten camping met als achtergronddecor enorme rotspartijen. De tent stond nog voordat het begon te schemeren, onze spullen kregen ook op tijd een plekje, maar de pasta aten we met onze hoofdlampjes op. Het werd ook snel koeler en er was verder weinig te beleven op de camping. Er zat dus niets anders op dan het trapje te bestijgen en eens te zien of het nu lekker slaapt op zo'n bakkie...

3 november - Vermy kortpadjie

Drakensberg

Een nachtje in een nationaal park op een bakkie slapen is ons goed bevallen. Af en toe vielen er druppels op het tentdoek en ook aan de andere 'jungle'geluiden moesten we wennen. Het was al om 5 uur licht en enorm veel vogels met uiteenlopende exotische geluiden stonden te trappelen om het ons te vertellen. Dat betekende vroeg uit de veren om te zien wat de dag ons bracht. Het was wel zwaarbewolkt met lichte regen en we hadden nog even een trui nodig. Maar eigenlijk kon de dag al niet meer stuk bij het horen van de lach van 1 vogel en het langsrennende hertje tijdens het campingontbijt. 2 stadsmensen zoals wij kunnen hieraan wel wennen. Er gaat een wereld voor ons open. Wat een ruimte; helemaal nadat we de enige andere mensen op ons 3 voetbalvelden grote veld hebben verjaagd!

Royal Natal is het park waar we zijn. Het is een klein park met hoge kliffen en prachtige natuur. In dit park leeft geen groot wild, waardoor het zich uitstekend leent voor een wandeltocht. Precies daarin hebben we nu wel weer eens zin. Maar eerst moesten we ons nog even melden bij het bezoekerscentrum om ons te registreren. Onderweg erheen kwamen we 2 hertjes en een enorme sprinkhaan/wandelende tak tegen. Tijdens de ťchte wandeltocht zagen we meer creepy insekten zoals een zwarte duizendpoot van 15 cm. We kwamen langs cascades, waar we boven ons het gelach van apen hoorden die op de rotsen zaten. We konden niet ontdekken waar ze precies zaten. Dit maakte het best wel een beetje spannend (zeker met de apenervaring in India in ons achterhoofd). De zon was ondertussen doorgebroken, waardoor we getrakteerd werden op geweldige uitzichten; kilometers boven ons uit torende bergen. Het pad was zeer steil bergopwaarts, maar om voor zulke uitzichten wat moeite te doen vonden we geen ramp.

We liepen naar Tiger falls en daarna zochten we andere watervallen, die we uiteindelijk niet gevonden hebben. Al met al liepen we een leuke tocht om de camping. Verder hebben we ons vermaakt met de parelhoenen op de camping, die we hebben omgedoopt tot onze kippen. Ze beginnen aardig aan ons te wennen; af en toe springt er 1 op de auto en begint dan op de voorruit te tikken. En als we dat beest dan proberen weg te jagen, kwettert ie uiterst verontwaardigd naar ons.

Onze tweede keer campingkokkerellen hebben we bijtijds gedaan, want het is natuurlijk wel zo leuk om ook te kunnen zien wat je in je mond stopt. We werden daarbij vergezeld door onze kippen, die erop hoopten dat er af en toe wat gemorst werd. En straks gaan we natuurlijk met de kippen op stok.

4 november - Grens met Lesotho

Drakensberg

Wakker worden in de voiliere doe je om een uur of 5. Voor wie met de kippen op stok ging, is dit geen enkel probleem. Een nieuwe morgen betekent een nieuw avontuur. We hadden besloten om de Sanipass richting koninkrijk Lesotho over te slaan, ook al missen we hiermee een prachtige route; dit zou namelijk betekenen dat we de hele dag in de auto moesten zitten. In plaats daarvan namen we het wandelpad richting de rotswand die bekend staat als amfitheater. Aan de andere kant van de rotswand ligt Lesotho. We begonnen al te hiken om 7 uur, wat garant stond voor een verlaten wandelpad. Verlaten qua mensen dan, want we moesten de route wel delen met apies en vogels. Daarnaast liepen we langs bomen waarvan het leek alsof ze onder stroom stonden. We zijn er nog niet helemaal uit welk beest zo'n hard en lang geluid voortbrengt. De hertjes hadden we op de camping al voor ons uit gestuurd en konden we niet meer inhalen.

De route liep langs de rivier Thukela en bracht ons na een uur of 2 stroomopwaarts (lees: behoorlijk klimmen) aan het begin van de kloof. Tot daar was de route duidelijk geweest, maar vanaf dat punt raakten we aardig van het padje af. We namen de verkeerde ladder naar boven en kwamen na nog eens 3 kwartier klauteren en klimmen bij een rots uit in plaats van bij een waterval. Van bovenaf zagen we wel waar we de fout in waren gegaan. Terug dus naar de bodem van de kloof. Aldaar gingen we met een wankele, enge touwladder 10 meter langs een rotswand naar boven. We hoopten de waterval nu snel te kunnen zien, maar dat was wishfull thinking. Het ging daarna alleen maar steiler omhoog, tot op een gegeven moment zelfs bijna 15 meter 90 graden. Aan wat verroest ijzer hadden we ons daar omhoog moeten hijsen. Nu zijn wij geen bergklimmers of apies en na inmiddels zo'n 4 uur in de brandende zon gelopen te hebben (had ik nog niet verteld, maar het was een prachtige dag), vonden wij dit niet verantwoord. De touwladder achteruit afdalen was spannend genoeg.

Op de terugweg uit de kloof kwamen we de ene na de andere wandelaar tegen, dus apies hebben we niet meer gezien, pas weer toen we terug waren op de camping.

Vorige pagina Volgende pagina