Paramaribo, fietsen en kajakken
1 oktober - Welcome in Paramaribo
KLM bracht ons veilig in Paramaribo en aangezien we in het midden van het enorme vliegtuig hadden gezeten, hadden we er geen weet van hoe het er buiten uitzag. Nadat de lading handbagage uit de bagagebakken gehaald was, kon Marijke voetje voor voetje richting Surinaamse bodem, waar Sven al 10 minuten stond te smelten in 33 graden. Welkom in Paramaribo! Op naar de douane, waar we een aardig lange rij moesten overwinnen. We maakten gelijk kennis met een kant van de Surinaamse medemens die we niet verwacht hadden: ongeduld. Een man naast ons vond het nodig om elke 5 seconden iets over de lengte van de rij te zeggen. Uiteindelijk na een uurtje waren we aan het begin van de rij aangekomen en werden we met onze toeristenkaart zonder problemen het land binnengelaten. Groot voordeel van de lange rij: de bagage lag al op ons te wachten naast de bagageband.
Het bleek nog zeker 5 kwartier te duren voordat we echt in de stad waren. De weg ernaartoe was lang, recht en heel groen. Overal bomen, af en toe huizen, maar wat nog het meeste opviel waren de Chinese namen op de gevels van winkels langs de weg.
Paramaribo deed meer dorps aan dan als een echte stad: er was nergens hoogbouw. Maar dit was natuurlijk onze eerste indruk; echt veel fut om nog de stad in te gaan hadden we niet. Onze accommodatie bleek een prima plek te zijn om te acclimatiseren: een heerlijk tuin met zwembad gaf ons nog minder het gevoel in een hoofdstad te zijn aangekomen. Met een Parbo-biertje in onze hand proostten we op een goede vakantie en daarna maakten we kennis met de voortreffelijke kookkunsten van de gastvrouw.
2 oktober - Adapting in Paramaribo
Wat doe je als de temperatuur niet onder de 25 graden komt en op het heetst van de dag halverwege de 30 is? Zo min mogelijk! Eigenlijk komt dat neer op ons aanpassen. Grotendeels hebben wij dan ook bij het zwembad gelegen. Daar waar mogelijk hebben wij wat gewandeld door de stad. De kathedraal van hout was nog dicht, maar zag er van 1 buitenkant prachtig uit (de andere kant stond in de steigers). De waterkant was leuk om langs te lopen en via de centrale markt kwamen we in het drukste deel van de stad uit, waar aan het eind van de ochtend veel studenten rondliepen. De meeste mensen hier kunnen we verstaan, ook al moeten we gniffelen om de prachtzinnen die men hier soms uitkraamt. "Meisje, ik ga jou wegslepen. Dat beloof ik jou." Dat hoorden we een jongen tegen een agente zeggen. Compleet met zachte w en lange o. De palmentuin bracht ons midden op de dag welverdiende schaduw. En het bekend Fort Zeelandia bewaarden we voor een later moment deze reis.
3 oktober - Coffee and swamps in Frederiksdorp
Het werd tijd voor wat actie; op dus naar het Commewijnegebied op de fiets. Natuurlijk zo vroeg mogelijk op de dag en veel water mee. Het eerste doel was Leonsberg en van daaruit namen we een bootje. We hadden niet zo heel goed de aanwijzingen bestudeerd en zo namen we een bootje naar een ander plaatsje dan de "bedoeling" was. Het bleek een enorme goede fout: we kwamen uit bij plantage 'Rust en werk' een ielig ventje overlaadde ons met info, die gepaard ging met de nodige humor en we mochten ook vooral zijn fruit niet overslaan. En, oh ja, houd vooral ook even mijn kaaimannen en schildpadden vast.
De weg naar Frederiksdorp vanaf hier bleek niet lang, maar was van asfalt wel overgegaan in zand. Niet dat het heel vervelend fietste, maar het ging wel gepaard met wegspurtende hagedissen, de 1 nog groter dan de ander. En de ander nog kleurrijker dan de 1. Al snel hoorden we langs het pad overal geritsel.
Oververhit bereikten we Frederiksdorp. Deze tot hotel/restaurant omgebouwde plantage was het eindpunt van onze route en het kostte ons de nodige tijd om weer op adem te komen. Siësta klonk ons goed in de oren en tegen het eind van de middag lieten we ons per korjaal door de zwamp rondvaren om op zoek te gaan naar vogels en wellicht kaaimannen. Het bleek niet het meest perfecte moment van de dag voor 1 van beiden te zijn, maar het was heerlijk op het water en het bedwingen van de schans om er te komen was hilarisch. Later op de avond zagen we overigens nog wel een kaaiman op de kant, vlakbij "onze" plantage. Daarvoor moesten we ons een weg banen door zwermen bloeddorstige muggen, die het nodig vonden om dwars door Svens shirt heen te prikken.
4 oktober - back to Paramaribo
Bij het ontwaken waren we blij gestemd bij het zien van de grote hoeveelheid wolken. Terugfietsen zonder zon op onze bol klonk ons als muziek in de oren. Think again! De luchtvochtigheid was onmeetbaar hoog vandaag, dus al snel waren we net 2 kleine otters. Op naar de overzijde van de rivier, om daar de boel te verkennen. We waren niet de enigen die overstaken en dat scheelde in de prijs, want een overtocht wordt niet per persoon berekend maar in totaal. En dat was handig, want onze SRD'S begonnen op te raken. Op deze eilanden schatte we onze kans om te kunnen pinnen minimaal. We namen een kijkje bij de oude suikerplantage van Mariënburg, waar een enthousiaste oud-medewerker een vertelsel hield. We moesten erg veel moeite doen om hem te verstaan, maar uiteindelijk lukte dat best aardig. Op het verhaal over norit na.
We fietsten verder naar Nieuw-Amsterdam waar we, heel toevallig, een collega van Marijke tegenkwamen. We waren blij dat ook hij het hier niet te harden vindt. Na een praatje gemaakt te hebben, gingen wij weer verder en maakten de nodige stops onderweg. Vooral voor vocht, maar ook voor een hapje bij een warung langs de route. Uiteindelijk kwamen we uit bij natuurpark Peperpot en bijbehorende plantage.
Hier mochten we tegen lokaal tarief naar binnen, aangezien de portemonnee ondertussen de toeristenprijs (=x3) niet meer aan kon. De fietstocht ging door het regenwoud met slangen, apen en jaguars. Niets van dat alles kwam op ons pad; slechts een handvol vogels en hysterisch weghollende hagedissen.
Na Peperpot was Meerzorg de volgende bestemming, waar we de rivier konden oversteken per boot. We hebben ook weer af moeten dingen, omdat we nu eenmaal niet meer geld hadden. Die Surinamers hebben wel humor, door ons vervolgens te vragen of we al het geld hadden opgegeten. Terug in Paramaribo was het zó heerlijk om even het zwembad in te springen. En het begon zelfs heel even te spetteren.
5 oktober - canoeing trip on the Coesewijne River
We leverden de fietsen om 8 uur 's ochtends in bij het verhuurbedrijf, waar we ons ook aanmeldden voor ons kajaktripje. Wij waren daar precies op tijd, maar de gids was er nog niet en dus namen we plaats in de schaduw. Om half 9 waren de andere mensen die met ons stonden te wachten inmiddels al op hun eigen tripje verdwenen, maar onze gids was in geen velden of wegen te bekennen. Hij werd gebeld en besloot toen pas af te zeggen. Vervolgens werd de chauffeur als gids gebombardeerd en iemand van de reservebank opgeroepen om te rijden. Prima oplossing, dachten we zo. Er moest echter nog heel wat gebeuren; boodschappen doen, trailer met kajaks halen, nieuwe chauffeur contacten en meeten en een goede lunch halen. Maar toen dat allemaal geregeld was, konden we dan toch echt zonder verdere tussenstops op pad. We moesten er wel om lachen; in dit land kan echt vanalles gebeuren.
We gingen dus op pad naar de Coesewijnerivier en moesten daarvoor asfalt, stenen, bauxiet, zand en boomstronken te lijf gaan. Gelukkig had gids Dustin de beschikking over een Landcruiser. Alhoewel we dus een chauffeur van de bank gehaald hadden, gaf Dustin zijn stuur niet zomaar over. Zolang hij er zelf bij was, reed hij. De colakreek lieten we links liggen, de trucks met bomen stoven we voorbij. Het laatste stuk van de route ging dwars door het bos en was smal, laag en bochtig. We hoorden de alarmerende lokroep van de bospolitie; een vogel met een prachtig signaal als tune. Daarna kwamen we al vrij snel aan bij de opstapplaats van de kajaktrip en werd het stuur dan eindelijk overgegeven aan Chan. Maar niet nadat de kajaks en alle spullen waren uitgeladen. We lieten ons het water van de Coesewijnerivier in glijden. Dit zwarte water is het leefgebied van de reuzenotter, zeekoe, kaaiman en ontelbaar veel soorten vis. In de bossen leven ook konijnen, herten, apen, capibara's en zwermen vlinders en vogels. Er was dus genoeg om naar op zoek te gaan. Wat meteen opviel was de rust. Afgezien van het gezoem van insecten om onze hoofden en de lokroep van steeds weer een andere vogel, was er geen geluid. Natuurlijk gingen we op zoek naar de zeekoe en de reuzenotter, maar die lieten zich niet gemakkelijk spotten.
Tijdens de lunch, die gewoon op de boten werd genuttigd, leerden we de vleesetende wesp kennen; die probeerde onze kip in te pikken. Even verderop werden we teruggeroepen door Dustin. Hij had wat gevonden en wilde het ons eigenlijk niet zeggen. We peddelden terug en zagen tot onze verschrikking een enorme slang verstrikt in een net zitten. Deze anaconda leefde nog en was met z'n 3-3,5 meter een kleine jongen. Voor Dustin. Voor ons zag ie er angstaanjagend groot uit. Dustin wilde slang Ani bevrijden en had daarvoor onze hulp nodig. "Sven, spring jij even het water in." De ogen van Sven moeten "Say what??" hebben uitgeschreeuwd, want Dustin begon met de uitvoering van plan B; het doorsnijden van de netten met zijn kapmes. Toen de kop los was, werd dit wel even tricky, want je weet nooit of de slang om zich heen zou willen gaan bijten. Nu is dit geen giftige slang, maar toch. Het visitekaartje van de anaconda is zijn vermogen om z'n prooi te wurgen. Nu lukt het Ani, gezien z'n grootte, niet om een mens te wurgen, maar hij zal het zeker niet nalaten om het te proberen. Een ander verhaal is zijn grote soortgenoot, die wel 8 meter kan worden. Deze kan een koe verslinden. Tijdens het verstrekken van al deze informatie, sneed Dustin gewoon verder. Het gespleten tongetje van Ani kwam steeds even naar buiten en er zat slechts 1 kano tussen hem en ons. Na enkele minuten was Ani bevrijd en alhoewel hij wel gewond was, zwom hij snel bij ons vandaan. Zijn lengte was toen pas goed te zien.
Een stukje verderop vroeg Dustin of we ook lekker gingen zwemmen. "Het is echt niet gevaarlijk." Het enige dat je niet moet doen is nadenken dat je tussen de kaaimannen, piranha's, anjoemara's en dus ook anaconda's rondspartelt. Maar dat is dan ook het enige. Het rivierwater zag er aantrekkelijk uit in dit tropische weer; we sprongen er dus ook beiden in en het was heerlijk verkoelend.
We voeren verder langs een zwerm drogetijdvlinders en vogels als bosdoks, boshaan, ani, moerasbuizerd, zwartkopgier en geelkopgier. Uiteindelijk kwamen we aan bij een plek die we omtoverden tot ons kamp. Wat bomen werden gekapt, een zeil gespannen en hangmatten geïnstalleerd. En natuurlijk mocht een vuur niet ontbreken, want er moest een maaltijd bereid worden. Ondertussen kwamen de muggen en steekvliegen op onze aanwezigheid af, maar gelukkig bleven ze niet lang van ons eten.
De avond bracht weer hele andere beestjes aan het licht. Zo zagen we verschillende soorten vuurvliegjes, waarvan degene met groene oogjes wel het mooiste was. Als ie vloog, was het een oranje stip die bleef branden en toen er eentje bij ons in de buurt was komen zitten, zagen we steeds als het beestje z'n ogen open had 2 groene puntjes. Een beetje schijnen in het bos leverde ons de ogen van spinnen op en als je een sanitaire stop maakte, dan moest je vooral oppassen dat je niet op een slang trapte. Gelukkig vielen deze gevaarlijke bruine beestjes totaal niet op tussen alle takken die er lagen. "Kom, we gaan vissen!" Dustin sprong op en pakte zijn kapmes. Het plan was om door het water heen te lopen en de slapende vissen te vangen. Onze rol zou minimaal zijn, dus we besloten bij de hangmatten te blijven, want ondertussen was het de actieve periode van de kaaimannen. Na een tijdje kwam Dustin terug en zei dat ie vissen gekapt had. Nu is dat geen zin die wij dagelijks horen, waardoor we dachten dat hij een grapje maakte. Maar hij haalde toch echt 7 visjes tevoorschijn, die uiteindelijk ons diner werden. Daarna werd het tijd om de hangmatten op te zoeken.
6 oktober - Waking up in the Coesewijne River forest
Slapen in een hangmat is ons erg goed bevallen. Waar het binnen nogal eens te heet kan zijn om te slapen, was het nu afgekoeld tot een graad of 25. We werden in slaap gesoest door het schommelen van de hangmat met op de achtergrond de krekelgeluiden en vissen die luchthapten of jaagden. Soms waren de geluiden in het water ook wel wat harder, maar we hadden geen idee wat voor dier het was. Af en toe werden we 's nachts wakker van beesten die onder de hangmat door liepen of geluiden die we niet meteen herkenden. Het fijne was dat we het gevoel van tijd volledig kwijt raakten en ons ritme aanpasten aan het ondergaan en weer opkomen van de zon. En dus stapten we bij zonsopkomst uit de hangmat en gingen een stukje de rivier op. Daarna ontbeten we en braken het kamp weer op om weer verder te kajakken. Vandaag kwamen we op meerdere plekken verlaten netten tegen, vol met vis. We ruimden ze dan op om te voorkomen dat er meer vis zinloos zou sterven. De vis die nog vers was, namen we mee. Er was er ook 1, een kwiekwie, die nog leefde en omdat dit niet de lekkere soort was, besloten we 'm te bevrijden. Het bleek makkelijker gezegd dan gedaan, want hij glibberde uit onze handen de kajak in. Daar vond ie het erg gezellig en hij bleef er een uurtje rondzwemmen.
Wat verder op ons rivierpad kwam, was de lucht van een dood dier. We namen poolshoogte en ontdekten dat het de resten van een kaaiman van een meter waren die voor deze geur zorgden. Waar dood en verderf is, zijn gieren te vinden, dus daar hadden we ook nog conclusies uit kunnen trekken. Uiteraard zijn we even verderop voor een verfrissende sprong in de rivier gegaan en we lieten ons een stukje met de rivier meedrijven. We hadden dit nog wel dagen kunnen volhouden, maar de trailer stond al op ons te wachten, dus het was tijd om alles weer uit het water te vissen. We maakten plaats voor een toerist die ging vissen samen met 2 Surinamers op een kleine overbeladen boot. Blijkbaar was ie nogal bang voor muggen, want hij keek naar onze gehavende blote benen en vroeg naar onze ervaringen. Nu was het ons meegevallen, maar hij geloofde ons niet en trok nog een extra laag kleding aan. Bij het idee van zoveel kleren alleen al kregen we het benauwd.
Voordat we op weg gingen naar Paramaribo, lunchten we op het dak van de auto.
