Palumeu
12 oktober - it's all about broccoli on our way to Palumeu
Onze tweede jungle tour ging vandaag van start; dit keer vertrokken we per vliegtuigje naar Palumeu, gelegen in het zuidoosten van Suriname. En het avontuur begon al op het vliegveld Zorg en Hoop, lekker dicht bij het centrum van Paramaribo gelegen. Deze tour is blijkbaar populairder, want we waren met z'n achten. We moesten gewogen worden per 4 personen en kregen daarna een broodje en sapje aangeboden. Na een tijdje gewacht te hebben, konden we dan toch instappen. Er bleven nog 2 stoelen leeg, maar we waren compleet en de piloot liet er geen gras over groeien en met de legendarische woorden in Achterhoeks accent "Jansen, naar Palumeu" stelde hij zich voor om vervolgens direct richting startbaan te rijden. We moesten nog even wachten, omdat er net een ander vliegtuigje aankwam op Paramaribo, maar toen konden we dan toch vertrekken. Jansen keek nog 1 keer om, stak alleen z'n duim op en vertrok. Hilarisch! De stad lieten we al snel achter ons en voor we het wisten vlogen we over bauxiet- en goudgravingen. Aan de linkerhand verscheen het Brokopondo stuwmeer en aan de rechterkant vooral bos. Jansen kon prima multitasken; z'n handen had ie niet echt nodig om te sturen, hij gebruikte ze vooral voor het bijhouden van administratie en het tellen van geld. Alleen bij wat turbulentie hield hij 1 hand aan het stuur. Na een uurtje vliegen kwamen we een eenzaam dorp middenin de jungle tegen, die er van bovenaf verdacht veel uitziet als broccoli. Dat dorp bleek 'ons' dorp te zijn en Jansen landde keurig netjes op de airstrip.
We werden verwelkomd door gids Henk, "zeg maar Henkie". De middag bestond uit een stukje varen over de Tapanahonyrivier, zwemmen bij een strandje, weer een stukje varen en het bezoeken van indianendorp Palumeu. Tegen de avond kwamen in de buurt van ons huisje kikkers tevoorschijn en er was 1 boom vol met vogels, die leken te lachen met z'n allen.
13 oktober - A lot to do in Palumeu
Vroeg op vanochtend, want we gingen bij zonsopkomst dieren spotten vanaf de boot. Tussendoor even ontbijten op een rots bij Palawa eiland en daarna weer verder beesies kijken. Het werden vooral vogels, waaronder veel roofvogels, wat toekans, ijsvogels en een blauwsnavelreiger. We zagen ook krabbetjes vanaf de rots. Er stond daarna een wandeling naar Poti Hill op het programma, waarvoor we eerst door het oerwoud moesten lopen. Langs het pad zat een kikkertje van een cm groot en een rups van zo'n 8 cm lang. We moesten ons een weg banen over omgevallen bomen en rondslingerende lianen. Het uitzicht vanaf Poti Hill was mooi en de wandeling de moeite waard.
Na de wandeling vertrokken we richting accommodatie voor roti als lunch.
Terwijl de rest van de groep ging relaxen, hebben wij een kajak uit het rek gehaald en zijn samen een stuk gaan peddelen en zwemmen bij een strandje langs de rivier. Aan het eind van de middag hebben we met de groep pijl en boog leren schieten. Eigenlijk zouden 2 jongens uit het dorp het ons komen uitleggen, maar die kwamen niet opdagen en toen heeft Henkie hun plaats maar ingenomen. Het bleek nog erg lastig te zijn om de pijl op de juiste manier vast te houden en vervolgens juist te mikken op de schietschijf, maar het was erg leuk om te doen.
Aan het begin van de avond zijn we nog een stukje gaan "varen" met de korjaal. Het was zogenaamd om dieren te spotten, maar Henkie was zijn zaklamp in Paramaribo vergeten, dus het werd meer een sessie sterren kijken in het donker. En in stilte, want de motor ging alleen in het begin en op de weg terug aan om in het midden van de rivier terecht te komen. Wat overigens ook wel de moeite waard was.
14 oktober - Marijke in the jungle around Palumeu
Bij het eerste ochtendlicht word ik wakker en besluit het slapen op te geven. Ik heb vannacht heel slecht geslapen vanwege de warmte en de jeuk. Ook déze jungle heeft mij er niet mooier op gemaakt; de eerste avond hebben we geen DEET gesmeerd en dit grapje komt ons duur te staan: per persoon 100 bulten op onze benen. Daarnaast had ik gisteren bij het boogschieten moeite om de techniek onder de knie te krijgen, waardoor het touw de binnenkant van mijn arm heeft gezweept. Ik zie dat er een behoorlijke bloeduitstorting ontstaan is. Niet miepen; opstaan, want de "room" service zal zo wel komen. Elke ochtend een thermoskan heet water om zonsopkomst vanaf ons balkon te bewonderen. En dat is geen straf; we kijken uit op de rivier middenin het Amazonegebied en daar valt altijd wel wat te zien. De boten zijn al vroeg op pad gegaan, wat nu rest zijn vogels en hier en daar nog een verdwaalde krekel. Even in alle rust ontwaken voordat we naar de groep gaan om te ontbijten. De groep bestaat, naast ons, uit 4 mensen die wij niet als reisgezelschap zouden kiezen (broer en zus, iets ouder dan onze ouders en beiden met partners) en een vader en dochter die meer in ons straatje passen (dochter is van onze leeftijd). Het geeft niet dat de helft van onze groep anders is dan wij; alle repect dat zij op deze leeftijd nog reizen. Maar....
Het maakt ons soms wat rebels; we hebben zin om een beetje te rellen. Zoals gisteren aan de dinertafel. Ik was op "hun" plek gaan zitten. Wist ik veel dat zij behoefte hadden aan een tafelschikking; ik ben allergisch voor altijd maar hetzelfde patroon. Zeker tijdens de vakantie. Aangezien die muggen mij aan 't eind van de tafel maar al te graag wilden ontmoeten, wilde ik liever iets meer naar de binnenkant gaan zitten. Ik bleef daar dan ook lekker zitten.
Vandaag is Sven nog meer op dreef dan ik gisteren. Als wij gaan varen, moeten wij een zwemvest om en de vesten hangen netjes over de reling op ons te wachten. Wij hadden "onze" vesten aan het eind opgehangen gisteren na het kajakken. Vandaag zien we er maar 1 hangen, dus Sven zoekt er verderop eentje uit. Tja, die is van de zus van het gezelschap van 4, want "haar" nummer staat erop. "Die is van mij. Welk nummer heb jij?" Weet ik veel, we hebben vakantie. Sven snapt de ophef niet en zegt dat het hesje dat hij gisteren had, weg was en hij gewoon een ander hesje heeft gepakt. Maar zus blijft maar zeggen dat dat haar hesje is en ik kan het niet nalaten om te zeggen dat er nog meer hesjes hangen en dat ze allemaal hetzelfde zijn. Wat er vervolgens gebeurt is erg grappig. Zus probeert het kleinste hesje aan te trekken. Haar man moet eraan te pas komen om de sluitingen passend te krijgen. Na een minuut of 5 geeft ze het op en pakt een hesje dat, als ze het aan heeft, verdacht veel weg heeft van het hesje dat Sven gisteren aan had. Daar was gisteren ook een hapje uit.
Na dit oponthoud vertrekken we richting de Mabuka-stroomversnelling, op 5 kwartier varen van de lodge. Vanuit de lange korjaal zien we wat vogels, zoals we dagelijks wel zien. Het klinkt gek, maar dat begint gewoon te worden. En dat terwijl die kingfishers toch echt wel de moeite waard zijn. We varen en plotseling zie ik verderop in de rivier een dier oversteken. We zitten voorin de boot en van daaruit is goed te zien dat er leven in de brouwerij is. Meteen is er consternatie; Henkie en lokale gids Sydney hebben het ook gezien en gebaren naar de bootsman 'vol gas'. Henkie denkt dat ie als een soldaat kan gebaren, maar we zien de vraagtekens rijzen in de ogen van de bootsman. Hij geeft maar gas. We naderen snel als ik vraag welk beest dat is. "Een tapir." Spannend! "Nee, het is een jaguar." OMG, OMG, in 1 klap adrenaline. Dít is gaaf! En terwijl het dier door zwemt, naderen wij de kop die boven het water uitsteekt binnen luttele seconden. Mijn camera zoekt de juiste positie; ik zit er klaar voor. Als het beest het water uitkomt, kijkt het een fractie van een seconde recht naar ons en sprint daarna het bos in. Het gebeurt allemaal in een aantal seconden, maar mijn camera heeft het dier wel 6 keer gegrepen. Er gaat heel wat door me heen; enthousiasme, opwinding en puur geluk. Ik word zelfs lichtelijk emotioneel; ik had nooit verwacht om een jaguar te kunnen spotten. Ook na het moment gaat dat nog even door; deze dag kan niet meer stuk. "Wij hebben een jaguar gezien!" Ik zeg het nog een keer of 5 tegen Sven, om het tot me te laten doordringen. De foto's kijk ik keer op keer terug en ik vind het wel vreemd dat ik de stippen van de jaguar niet terugzie. Als ik toch steeds weer aandring bij Henkie om naar de foto te kijken, geeft hij pas vele uren later prijs dat het geen jaguar was, maar een poema. En díe blijkt nog veel minder gezien dan de jaguar. Het is de tweede keer dat Henkie 'm in zijn leven gezien heeft (we schatten 'm halverwege 40) en Sydney, die 18 is, ziet 'm vandaag, net als wij, voor het eerst van z'n leven. Wow! "Wij hebben een poema gezien!" De locatie is overigens ook nog vermeldenswaardig: dit is de ontbijtplek van gisterochtend.
Als het adrenaline-level weer wat gedaald is, dringt maar weer eens tot me door dat we precies op het juiste moment op de juiste plek zijn. Waarmee ik maar wil zeggen dat het helemaal niet zo erg is om af en toe wat opstandig te zijn. Dank je Sven!
We komen aan bij de stroomversnelling, waar we alle spullen overzetten naar een kleinere boot aan de andere kant van het vallende water en nog een minuutje in de boot zitten om bij een klein eiland aan te komen. Het is tijd voor afkoeling, relaxen in de hangmat en hier en daar een hapje en een drankje. Dat doen we tot aan het eind van de middag en we maken tussendoor nog een wandeling in het bos. Sydney mag de wandeling leiden en hij vertelt ons hier en daar wat. Hij is erg bescheiden, verlegen haast. Maar achteraf realiseer ik mij dat die poema, ook voor hem, natuurlijk heel wat interessanter was dan een boom waarvan de bast helpt tegen diarree. Overigens is die bast erg bitter van smaak.
Tijdens onze wandeltocht is Henkie gaan vissen met een stok en hij komt terug met 2 anjoemara's. Eentje van 80 cm (6 kg). "Hoe heb je dat gedaan, Henkie?" "Gewoon slaan." "Waar sla je dan?" "Hier." Wijzend naar het eind van de kop. Henkie gebruikt af en toe maar weinig woorden en soms is de informatie die hij geeft niet geheel juist. Maar, het moet gezegd worden, Henkie kan wel goed vissen! Nadat de vis in mootjes gehakt is, vertrekken we weer richting lodge. Onderweg komen we een keer vast te liggen tussen de rotsen en moet er aan de motor gesleuteld worden. Maar er zijn meer vertragingen; we zien een jonge roofvogel die een krabbetje oppeuzelt, een groep van 3 brulapen die luiert hoog in een boom en 2 geelkopgieren die in de zon hun vleugels drogen; een gewéldige positie voor een schitterende foto. Achter me hoor ik zus vragen of dat een nepvogel is. OMG, in welke wereld plaatst iemand een nepvogel midden in de Amazone op een hoogte van 25 meter? Ik zie die indiaan de boom al in klimmen en die vogel daar plaatsen, speciaal om de toeristen in de maling te nemen. "Marijke houd je in," klinkt een stem in mijn hoofd en ik schiet een aantal goede foto's. Ik vind het een topdag!
15 oktober - butterflies in Palumeu
Zo'n dag als gisteren verwachtten we natuurlijk niet te kunnen evenaren en dus zetten we vandaag laag in. Marijke wilde vlinders fotograferen en Sven wilde graag zijn boek uitlezen. Voor het uitlezen van het boek is natuurlijk niet veel nodig. Marijke kwam er vandaag wel achter dat vlinderfotografie lang zo eenvoudig niet is als het lijkt. Vlinders zijn geruisloze wezentjes die soms de neiging hebben om eindeloos te fladderen. Als zij mensen in de gaten hebben, dan komt het nog weleens voor dat zij hun heil elders zoeken.
Marijke had anderhalve week geleden voor het eerst kennis gemaakt met de morpho (deel van de Latijnse naam) en haar zinnen gezet op een foto van de prachtige grote, blauwe vlinder. Deze vlinder leek wat schuw en ging nooit eens even rustig zitten. In de buurt van Avanavero zagen we 'm dagelijks, maar hier bij Palumeu blijft de teller angstvallig op een eenzame ontmoeting steken.
Vol goede moed ging Marijke vandaag meerdere malen op vlinderjacht. Nu zijn er voldoende vlinders voor de lens gaan zitten, maar morpho was in geen velden of wegen te bekennen helaas.
Deel 2 van 'operatie vlinderfotografie' was zelfs nog een tandje lastiger; de vlinder herkennen in een enorm vlinderboek dat hier te leen was. 150 vlindersoorten is natuurlijk ook niet niks en wat ook nieuw was voor Marijke, is dat de meeste vlinders aan de bovenkant anders van kleur zijn dan van onderen. En zo gaat er een wereld voor je open!
Maar er was meer te doen en zien vandaag. Zo was er een wandeling door het bos waarbij zowel de bloempjes als de bijtjes werden besproken. Henkie was een spraakwaterval vandaag. En we gingen weer naar Palawa eiland, waar voor elk wat wils was. Een donkere wolk verstoorde onze hangmatrust. Volgens Sydney konden we nog net voor de bui terug zijn bij de lodge. En dat bleek niet gelogen; we waren amper binnen toen de hemelpoort wagenwijd open ging. De tropische bui was kort maar krachtig en heerlijk verkoelend.
De dag is al met al voorbij gevlogen. Het boek is overigens ook niet uit gekomen vandaag.
16 oktober - how to survive the jungle or Paramaribo
Vanochtend was het tijd om afscheid te nemen van Palumeu, maar niet voordat we eerst nog een keer het dorp in gingen om wat van de indianencultuur mee te krijgen. Het voelde wat als aapjes kijken, maar het was wel grappig om te zien hoe oude tradities levend worden gehouden. En natuurlijk konden er souvenirs gekocht worden.
Verder was het een ochtend van pakken en wachten op het vliegtuig. Tijdens het wachten praatten we wat met 2 mensen die gisteren waren aangekomen. Zij hadden een andere tour gedaan. Ze gaven ons bergen met tips over Curaçao, wat wij erg konden waarderen.
Het vliegtuig uit Paramaribo met nieuwe gasten kwam vroeger dan gedacht en na Henkie gedag gezegd te hebben, stapten we aan het begin van de middag in. Met 10 personen was het vliegtuig aardig vol, maar 4 personen (broer, zus, aanhang) dropten we op Kajana, omdat zij nog een andere tour gingen doen. Een extra landing dus midden in de jungle! En daarna was ons jungle avontuur voorbij.
Terug in de stad bedachten we ons dat het wel aardig zou zijn om voor de laatste dag Paramaribo fietsen te "huren". We mochten namelijk nog een dagje gratis fietsen meenemen. We liepen dus naar het verhuurbedrijf. Het was er erg druk en we besloten om eerst een drankje te doen in het naastgelegen grand café Zus en Zo. Een uurtje later kregen we de fietsen. Hmmm... terugtraprem. In het drukke verkeer wende dat niet snel genoeg om een auto die geen voorrang aan Marijke gaf te ontwijken. Ze kwam tegen de auto aan en viel op de grond. Terwijl de auto gewoon doorreed, krabbelde Marijke weer overeind. We waren gelukkig dicht bij het hotel, waar de wondjes behandeld konden worden. Het leek mee te vallen; enkele schaafwonden, waaronder 1 op haar gezicht en haar hand. De rest van de dag met ijs in de weer geweest om zwelling in het gezicht te voorkomen. Het verhaal deed snel de ronde in het kleinschalige hotel, waardoor een Nederlandse dame met een tube betadine aan kwam.
Anderhalve week in de jungle vol gevaarlijke dieren overleefd en amper 5 minuten terug in de stad gebeurde dit.
17 oktober - last day in Paramaribo
Vandaag konden we nog wat sightseeing doen in Paramaribo. Maar niet meer op de fiets; we hadden ons portie wel gehad. Dus we gingen terug naar het verhuurbedrijf (half lopend, half fietsend) en daar werd geraden dat Marijke een ongelukje had gehad met de fiets. En dat terwijl we niet van plan waren om het te vertellen. De verhuurder was er meer van ondersteboven dan wij en vroeg of we het kenteken niet genoteerd hadden. "Nee."
Verder te voet gingen we richting Fort Zeelandia. Dicht op zaterdag. Dan maar op zoek naar nieuwe slippers op de markt en toen dat niet werkte ("Meisje, mijn slippers zijn wel mooi, maar 't is niet jouw smaak") een winkelcentrum. 10 SRD (€ 2,50) lichter en een paar blingbling flipflops verder liepen we langs de moskee en naastgelegen synagoge en deden daar in de buurt een drankje. Het was weer behoorlijk warm in de stad en na nog een rondje gelopen te hebben, kwamen we tot de conclusie dat we voldoende van Paramaribo gezien hadden; het zwembad lonkte. De rest van de dag hebben we gechilled en als afscheidsmaal hebben we een zeer late lunch/vroeg diner bij Souposu genomen. Terug bij het hotel was het net een filmset. Er werd een reclamespot opgenomen met gillende kleine meisjes in de hoofdrol. Aangezien het een vroege vlucht is morgen, gingen we bijtijds proberen wat slaap mee te pakken.
