• Etna, Sicily
  • Scicli, Sicily
  • Etna, Sicily
  • Duomo Santa Lucia, Siracusa, Sicily

Etna

15 april - Nicolosi (Double Dutch)

Scicli

Vandaag had onze Etna-dag moeten worden. Maar helaas liet het weer dit niet toe. Het was bewolkter dan gisteren. Vanaf ons terras was de zee niet meer te zien, terwijl we die gisteren nog wel konden ontdekken.

We kregen van Patricia teveel adviezen om op één dag te kunnen doen, maar we kozen wat uit en gingen op weg. Allereerst bezochten we de rotsgraven van Pantalica. Daarvoor moesten we eerst door een dorpje rijden en vervolgens aardig de hoogte in. Op een gegeven moment eindigde de weg en waren we aangekomen bij een informatiehokje. Een man gaf ons een aantal boekjes en we begonnen te lopen. Het was ineens een heel ander landschap, er bloeide en groeide vanalles en we liepen boven een soort kloof met steile rotswanden. Al snel zagen we de eerste rotsgraven en het werden er steeds meer. Deze graven zijn met steen uitgehakt en staan tegenwoordig op de werelderfgoedlijst. Onze route naar de noordelijke graven was niet lang, maar Sven had geen wandelschoenen aangedaan en die had je eigenlijk wel nodig. Er lagen veel losse stenen en het pad was best steil. Het eerste stuk van de route hadden we al veel graven van uit de verte gezien en een aantal van dichtbij. Op een gegeven moment daalde het pad af langs het water en Marijke ging voorop om te ontdekken of het echt het pad was. Toen begon het te spetteren en we besloten maar meer terug te gaan. Je weet maar nooit hoe erg het nog wordt... Het bleek (nog) mee te vallen.

Terug in de auto zochten we de volgende bestemming op en dit werd het plaatsje Scicli. Patricia had hiervan gezegd dat dit een typisch Siciliaans plaatsje was, waar je niet veel toeristen vindt. Daar aangekomen bleek het groter te zijn dan verwacht, maar wat er typisch Siciliaans aan is hebben we niet ontdekt. We klommen een heuvel op om een vervallen kerk te bekijken en probeerden iets hoger te ontdekken hoe het kasteel nu precies in elkaar gezeten moet hebben. Dit viel niet mee, want er was niet veel van over. Ook hadden we een mooi uitzicht over het plaatsje. Toen we de heuvel afliepen werden we aangesproken door een wat ouder stel Engelse toeristen. Zij hadden ook in een boekje gelezen dat in Scicli niet veel toeristen komen. We praatten wat en bekeken daarna nog een kerk van buiten, terwijl het begon te spetteren. Na een fles water gekocht te hebben in een café (je moet wat tijdens siëstatijd), zochten we de auto weer op. Het was ondertussen harder gaan regenen. We hadden nog wel een derde bestemming uitgekozen, maar lieten het van het weer afhangen of we er nog zouden stoppen. Het werd niet meer droog, sterker nog, het ging steeds harder regenen en ook werd het steeds mistiger. We zijn dus maar weer in één ruk doorgereden naar Nicolosi. De straten daar stonden helemaal blank, echt niet normaal meer. Toen we na het diner het restaurant uit liepen, was het net of we in de wolken zaten. Dat was heel spookachtig, misschien dat je 10 meter zicht had, meer niet.

16 april - Syracuse (Giuggiulena)

Etna

Bij het opstaan keken we hoopvol naar buiten, maar het was nog steeds grijs. We maakten onze plannen voor de dag, maar Patricia zei ons bij het ontbijt dat het juist op de Etna nu mooi weer was. Ok, daar hoefden we niet langer over te denken, nu waren we er tenslotte zo dicht bij in de buurt. We waren binnen no time ingepakt. Onze tassen zijn nu heel licht, want we hebben een poging ondernomen om te wassen in Nicolosi. Na twee dagen zijn er maar twee sokken en een shirt droog geworden. Zo raar... Alle vochtige kleren hebben we in de flightbag gegooid en daar gingen we hoor, weer een nieuwe poging om naar de Etna te gaan. We volgden de weg naar Rifugio Sapienza, gelegen op zo'n 1900 meter hoogte, zo'n 20 km lang en zagen inderdaad grote delen van de top van de Etna! We kwamen aan op een plek wat sterk aan een skidorp doet denken en parkeerden de auto. Hier stonden, voor het eerst deze reis, duidelijke borden waar we naar toe moesten en dus hadden we al snel twee tickets naar de top te pakken. Vanaf hier ging de reis verder per kabelbaan naar een hoogte van 2500 meter, met een grote hoge jeep naar 2900 meter en daar aangekomen kregen we nog een tour van een gids. Gisteren heeft het nog op de Etna gesneeuwd en op sommige plaatsen lag zeker wel een meter en even verderop waren juist weer lavastenen te zien. Vanwege de uitbarsting van vorige week konden we helaas niet naar de centrale krater. Omdat de uitbarsting hier plaats heeft gevonden, heeft de regering deze tours op het moment verboden. Wat we wel konden bekijken, is één van de kraters die in 2002 voor een enorme uitbarsting heef gezorgd. Terwijl we door de sneeuw ploegden (soms wel tot onze knieën), kregen we wat achtergrondinfo van de gids. Er zijn wel honderden kraters op de Etna, die een doorsnede heeft van 40 km. Elke krater kan maar één keer uitbarsten, omdat de magma zo snel afkoelt, dat de krater geblokkeerd wordt. De sneeuw die op de krater ligt, smelt en stroomt de krater in. In de krater wordt dit smeltwater verwarmd, waardoor het weer een weg naar boven vindt in de vorm van stoom. De uitbarsting van 2002 heeft weken geduurd waarbij de lava 600 meter de lucht in gespoten werd. Dagelijks kregen de mensen in de dorpen om de Etna 25 cm as over zich heen. Het as verspreidde zich van Malta tot Tripoli.

Het was weer een heel bijzondere maar ook vreemde ervaring: hete lavastenen, bergen sneeuw, de warmte van de stoom die uit de aardkorst komt en de kou van de wind.

Daarna gingen we in één keer door naar het einddoel van vandaag: Siracusa. Hier overnachten we in een Bed & Breakfast. Best wel een grappige plek: dit zit aan de straat die het dichtst aan de zee ligt. De ingang is op straatniveau en onze kamer ligt 3 verdiepingen hieronder. In feite is dit dus uitgehakt uit de kliffen. Het waait hier enorm, de golven beuken op de rotsen waarop ons kleine terras is.

Omdat Siracusa een hoop te bieden heeft, gingen we meteen op pad. De middag hebben we doorgebracht op het schiereiland Ortigia, waar het oudste gedeelte van de stad te vinden is. Middeleeuwse straatjes, ruïnes van de tempel van Apollo, kerken, pleinen en als klap op de vuurpijl Castello Maniace, op het uiterste puntje van het schiereiland. Van dit kasteel kan je duidelijk zien dat het er één is en wat ook belangrijk was, hij was open! Sven kon zijn geluk niet op en heeft het kasteel helemaal verkend. Marijke haakte op een goed moment af, want het weer... tja, we hebben het helaas weer niet droog gehouden.

Vorige pagina Volgende pagina