• Arrochar Loch Long
  • Tarbert
  • Finlaggan
  • Portnahaven
  • Near Kilchoman
  • Machir Bay
  • Port Ellen
  • Near Americain Monument Mull of Oa
  • Mull

Islay & Mull

25 september - End of the world in Islay

Scotland, On the road, Ardlui to Inverary

Het was vannacht gestopt met non-stop regenen. Yes! Zo konden we tenminste nog íets van Loch Lomond zien. Nog voor het ontbijt reden we naar de Falls of Falloch, die zorgde voor een hoop kletterend water. En na het ontbijt reden we over de weg naar Tarbet, langs het meer. Deze weg hadden we nu al een aantal keer eerder genomen, maar voor het eerst konden we er ook echt van genieten.

Scotland, Tarbert

Vanaf Tarbet namen we een weg richting Inverary, een stukje langs prachtig gelegen Loch Long. In Inverary maakten we alleen een foto van het kasteel en reden vervolgens de hele route langs Loch Fyne om uiteindelijk in het dorpje Tarbert uit te komen. We liepen er wat rond en gingen daarna op zoek naar de ferry in Kennacraig, die ons en de auto in een kleine 2 uur naar het eiland Islay bracht.

Scotland, Islay, Portnahaven

Islay, dat vooral bekend is om de vele whisky destilleerderijen, waarvan 2 dichtbij de ferry, heeft ons in de paar uurtjes die we er vandaag hebben rondgereden al aangenaam verrast. Het is een dunbevolkt eiland met prachtige natuur, ruïnes, dorpjes en meren. We namen een kijkje bij de resten van fort Finlaggan en reden over een smalle weg naar het uiterste zuidwestelijke punt van het eiland, Portnahaven. Wij overnachten in een lodge met uitzicht op een vuurtoren, waar zeehonden in de baai zwemmen en de golven op de rotsen beuken. Waar de enige plek om te dineren de plaatselijke pub is en waar we genoten van een "zonsondergang" met op de achtergrond het gezang van een groep zeehonden. Wat een plek!

26 september - Roadtripping Islay

Scotland, Islay, Portnahaven

Om onze dag goed te beginnen, werden we in de watten gelegd met een heerlijk ontbijt, dat we ons lieten smaken aan de eettafel in de serre met uitzicht op de vuurtoren. We waren in het gezelschap van een stel met kind, dat bij hoog en laag beweerde al 2 dagen op rij een haai gezien te hebben in de baai en 2 zwijgzame mannen die Islay overduidelijk alleen voor de whisky kwamen bezoeken. Het beloofde een prachtige dag te worden en met een volle wensenlijst gingen we op pad voor een tripje over het eiland. Aan de zuidwestkant betekent dit smalle eenbaanswegen die behoorlijk uitgestorven zijn. Heel af en toe moet je aan de kant en een enkele keer zelfs achteruit voor een tegenligger. Maar wat je op dit soort wegen vooral tegenkomt zijn kuddes schapen en koeien. Waarschijnlijk leven er op Islay veel meer schapen dan mensen. En de koeien liepen gewoon op het strand. Geen idee wat ze daar zochten, want het groen van het Schotse gras leek ons meer de moeite waard voor ze. Het voordeel van de verlaten wegen was, dat we konden stoppen waar we wilden om foto's te maken van de geweldige uitzichten.

Scotland, Islay, Kilchoman Distillery

We stopten bij de whisky destilleerderij Kilchoman (met een zachte C) om aan te sluiten bij de eerste rondleiding, gegeven door een trotse vrouw met onvervalst Schots accent (rollende R). Het verhaal dat ze vertelde was goed te volgen en interessant. Kichoman is de enige destilleerderij waarbij 1 van de whisky's volledig zelf wordt gemaakt; van graan tot de fles. Het bedrijf toonde professioneel, geordend en enigszins commercieel maar met de charme van een familiebedrijf. Natuurlijk namen we een flesje mee voor later, aangezien de proeverij ons beiden bevallen was.

We toerden nog wat rond om uit te komen bij Kilnave, een kerkruïne met begraafplaats en gingen daarna op zoek naar de bierbrouwerij in Bridgend. We moesten voor het eerst de weg vragen alhoewel het niet te missen was volgens de vrouw die we het vroegen. We begrepen later waarom het ons niet eerder was opgevallen. Het woord "brewery" was nergens vermeld; "Islay House" was het codewoord waar we op hadden moeten letten. Een jolige man met bierbuik liet ons zijn werkplaats van 3 bij 3 zien, die draaiende wordt gehouden door 3 mensen. Veel van het biermaakproces bleek overeenkomsten te vertonen met het whiskymaakproces. Het was leuk om de verschillen te zien in het soort bedrijf. Whisky mevrouw had een vast schema en vroeg ons geduldig te wachten op 1 laatkomer voor de tour; bier meneer nam ons tussen zijn andere werkzaamheden door mee naar de bierschuur. Bier meneer nam zichzelf niet al te serieus, terwijl het niet altijd duidelijk was of whisky mevrouw nu een grapje tussendoor maakte. Beide tours waren leuk om mee te maken. En uiteraard verlieten we de bierbrouwerij ook niet met lege handen.

Scotland, Islay, Bowmore, Round Church

Hierna vertrokken we richting Bowmore. Deze plaats is bekend om zijn whisky met dezelfde naam. Voordat we gingen lunchen, namen we eerst een kijkje bij de plaatselijke kerk. Deze had nogal een aparte bouwstijl. Hij was namelijk helemaal rond. Volgens de locals is dat zodat de duivel zich niet in een hoekje kan verstoppen.

Voor de lunch gingen we naar een visrestaurantje bij de haven. We hadden een mooi uitzicht en namen een vis plateau voor twee. Met al het vette eten hier moet je af en toe eens iets licht verteerbaars nemen.

Met (niet te) volle maagjes vervolgden we onze reis verder naar het zuidoosten. We kwamen langs een paar grote whisky namen; Laphroaig, Ardbeg en Lagavulin. Uiteindelijk kwamen we uit bij ons doel van deze route, het kruis van Kildalton. Dit kruis dateert uit de veertiende eeuw en is één de oudste overblijfselen van het christendom in Schotland. Het stond naast een vervallen kerk zonder dak met daar omheen een oud kerkhof met graven die terug gingen tot de negentiende eeuw.

Scotland, Islay, Near Americain Monument, Mull of Oa

Voor onze volgende bestemming hadden we het Amerikaanse Monument uitgekozen. Dit lag op een afgelegen punt wat alleen te voet bereikt kon worden. We parkeerden de auto en begonnen aan de twee kilometer lange wandeling. Al snel moesten we wat hekjes door die ons het weiland in sluisden; voor we het wisten stonden we tussen de koeien en schapen. We konden mooi de Schotse hooglanders van dichtbij bewonderen. Soms van heel dichtbij want af en toe stond er één midden op ons pad. Uiteindelijk trokken de beesies zich niet zoveel van ons aan. De schaapjes waren wat voorzichtiger. Die spurtten weg toen wij aan kwamen stampen en bleven ons vervolgens op gepaste afstand nauwlettend in de gaten houden. Scotland, Islay, Near Americain Monument, Mull of Oa Zeker toen Marijke een foto ging maken. Het was een komisch gezicht hoe vijftien koppies haar aan stonden te staren met zo'n blik van "waar is die in hemelsnaam mee bezig?" Toen we het weiland verlieten, begonnen we aan het laatste stukje dat langzaam omhoog liep. Al snel stuitten we op een pad met planken. Dit was geen overbodige luxe, want er stond een aardig laagje water op het gras. Helaas kwam er na een paar honderd meter abrupt een einde aan. We zagen de stapels planken liggen, klaar om gelegd te worden, maar blijkbaar hadden de werklui daar geen zin meer in gehad. Waarschijnlijk was er een wolkbreukje geweest dat hen naar huis had gejaagd. Scotland, Islay, Americain Monument, Mull of Oa De resterende route was nog steeds vrij drassig en droge voeten houden zou niet gaan lukken. Maar om nu om te keren was ook weer zoiets, dus voorzichtig probeerden we een droog pad te vinden. Maar helaas, na acht stappen stroomde het water alweer onze schoenen in. Aan de top gekomen werden we getrakteerd op een fantastisch uitzicht op de ruige kustlijn. We zagen in de verte land waar we eigenlijk alleen zee verwachtten en kwamen erachter dat het Noord Ierland was, wat dus slechts op een steenworp afstand lag. Het monument zelf was ook de moeite waard. Scotland, Islay, Near Americain Monument, Mull of Oa Een grote stenen toren opgericht voor de slachtoffers van gezonken Amerikaanse schepen in de eerste wereldoorlog. Na een half uurtje vertrokken we weer richting de auto. Een paar hooglanders waren inmiddels nieuwsgierig onze kant op komen lopen. Waarschijnlijk met het idee dat het gras daar wel groener zou zijn. Op de terugweg stampten we door de plassen. Onze schoenen waren toch al nat. Wel probeerden we alle koeienflatsen te ontwijken wat af en toe een uitdaging was. Er begonnen hier en daar paddestoelen uit de hoopjes te groeien, waardoor met name Sven blij was dat hij bij het traditionele Schotse ontbijt de champignons achterwege had gelaten.

Het was intussen alweer bijna half zes en we besloten huiswaarts te gaan. Onderweg pikten we nog even een vuurtorentje mee en haalden een fles wijn in Bowmore, zodat de achterbak van een auto rijkelijk gevuld was met 3 soorten alcohol. Vervolgens reden we in één stuk door. De restaurants bij ons in de buurt, lees drie plaatsen verder, waren helaas gesloten dus we waren weer op de pub aangewezen. Deze keer besloten we take out te nemen en hebben in de common room van onze B&B heerlijk gedineerd. Onze gastvrouw kwam daarna ook nog even gezellig een praatje maken. Het was toen alweer bedtijd, want de wekker staat op kwart voor vijf, aangezien we morgen de eerste ferry pakken.

27 september - way different on Mull

Voor dag en dauw reden we door lichte regen over de eenbaansweg richting ferry. Maar niet voordat we de lunchpakketten van de open haard hadden geplukt. Opletten was een must; op dit tijdstip waren hertjes actief. Marijke heeft ze gelukkig niet gespot, maar Sven zag 2 paar kraaloogjes zijn kant op kijken. De ferry terminal was nog slaperig toen we er aankwamen even over 6en. Een man op leeftijd stelde ons te moeilijke vragen voor het tijdtip, maar het kwam erop neer dat hij zich zorgen maakte dat ie in de verkeerde rij was beland; alle auto's stonden als kuddedieren in rij 4 en hij dacht dat het 1 zou moeten zijn. Natuurlijk had ie gelijk, bleek na 15 minuten. Je zou je er maar mee bezig houden... De ferry rit was niet wat je noemt "lekker rustig". Een Schots ontbijt was waarschijnlijk gaan klotsen daar binnen. De pannenkoeken bleven gelukkig, zij het met moeite, op z'n plaats.

Scotland, Tarbert, Church

De dag was voor de meeste mensen nog maar net begonnen toen we in Kennacraig aan wal gingen. Wederom reden we door Tarbert, waar we dit keer stopten om de kerk te bekijken en koffie te halen voordat we de weg vervolgden naar Oban, waar de ferry richting Mull ons opwachtte. Onderweg was er nog wel even tijd voor een kasteel langs de route; Carnasserie. Het was behoorlijk vervallen en verlaten, wat het geheel wat spookachtig maakte. De overtocht naar Mull ging behoorlijk snel en daar aangekomen besloten we eerst maar eens naar Iona, weer een ander eiland, te gaan. De afstand viel enorm tegen; voor ons gevoel was de dag al bijna voorbij. Daarbij kwam nog dat bijna alle wegen eenbaanswegen zijn en Mull stukken drukker lijkt qua verkeer dan Islay. Natuurlijk is het niet de drukte van een stad als Londen, maar steeds opzij moeten voor een tegenligger is heel erg vermoeiend. Zeker als je al op bent vanaf 4:45. Afijn, om een uur of half 3 kwamen we aan in Fionnport, vanwaar de ferry naar Iona zou gaan. We hadden nét uitgerekend dat we het precies zouden kunnen redden om op tijd in te checken aan het totaal andere uiteinde van het eiland als we NU naar Iona zouden gaan. Sven was al geld in de parkeermeter (!!! die hadden ze niet op Islay !!!) aan het gooien, toen Marijke gewaarschuwd werd dat het nog maar de vraag was of we nog terug zouden kunnen komen vandaag vanwege de aanwakkerende wind. Dat was voor ons de druppel om dan maar even lief te zwaaien naar de overkant, want met de speciale overnachting in het vooruitzicht hadden we dit risico er niet voor over.

Scotland, Mull, Old Bridge

Met koffie voor onderweg binnen handbereik, begonnen we de minimaal 2 uur durende route richting "ons" kasteel. We besloten ons niet (meer) te laten opjagen en gewoon eens goed van de omgeving te genieten. Want, dat vergeten we nog te vertellen, wow, wat is het hier mooi! Veel ruiger dan Islay. Het grijze, grauwe weer werkte dat ook wel in de hand. Langs de kust, over oude, stenen bruggetjes, tussen schapen en koeien door, over passen en door dalen. Niets was te gek. We namen de scenic road en stopten af en toe voor een foto. Scotland, Mull, Single Track Road En toen pas merkten we goed hoe hard het was gaan waaien; de ferry mevrouw maakte geen grapje. Op een bepaald stuk was dat best wel even slikken, omdat we dicht langs de afgrond aan de ene kant en hoge rotsen aan de andere kant moesten manoevreren. Met deze route kregen we tenminste het 'einde-van-de-wereld-'gevoel weer terug. En het zou nog erger worden toen we een kortere, maar zeker niet snellere, sluiproute besloten te nemen. Zo'n route die in je gedachten als eerste opkomt als je nog nooit in Schotland bent geweest. Zo'n route was het; hoog maar niet geheel droog in de hooglanden. Het onstuimige weer gaf daar zeker een gouden randje aan.

De dag was eigenlijk te lang om vervolgens nog een haarspeldbocht of 20 te nemen richting Glengorm. But, no guts no glory. Tegen zessen kwamen we aan bij ons eigen kasteel voor vannacht. Even leven wij als hertog en hertogin in Schotland op het noordoostelijke puntje van Mull. Compleet met haardvuur, krakende deuren, klepperende ramen, sprookjesachtig bed en whisky inbegrepen.

Vorige pagina Volgende pagina