• Japan, Magome, Nagasendo Trail
  • Japan, Magome, Nagasendo Trail, viewpoint
  • Japan, Tsumago, Nagasendo Trail
  • Japan, Nagasendo Trail
  • Japan, Tsumago, Nagasendo Trail, view
  • Japan, Tsumago at night

Japanse Alpen

6 mei - Why Japan is green in Magome

Onze route van vandaag, Kinosakionsen naar Magome was ruim 450 km, waarvan slechts een kleine 200 per Shinkansen. Met 3 verschillende treinen en een bus konden we er komen. Dit zou dus bijna de hele dag in beslag nemen. Het eerste en het laatste stuk ging zigzaggend door de bergen en dat maakte ons af en toe een beetje queasy. De wereld buiten de trein was grijs en grauw en op de onder water staande rijstvelden verschenen al snel grote kringen in het water. Regen is niet zo erg als je er alleen maar naar hoeft te kijken. En ach, zo blijft Japan tenminste mooi groen.

We hebben de treinritten besteed aan het kijken van foto's en lezen van een boek. En tussendoor waren het een aantal passen van spoor 12 naar 31 of 13 naar 10. De treinreis zelf werd niet echt veel spannender.

Japan, Magome, view from Guesthouse

Het allerleukste dat er onderweg gebeurde, was dat een Japanse vrouw ons wilde vertellen aan welke kant van de trein we moesten zitten. Wij hadden haar al eerder gezien in een eerdere trein en dat was haar natuurlijk ook opgevallen. Ze wees naar links en zei: "Nice view!" Nu hingen de wolken behoorlijk laag, maar uiteraard bedankten wij haar. Ze kroop zelf lekker onder een dekentje en viel in slaap. Waarschijnlijk heeft ze niet gemerkt dat wij nog voordat onze trein de nice view bereikte al uitgestapt waren... De busrit was eigenlijk nog het meest interessante. Een half uur door de Japanse Alpen beloofde heel wat goeds voor morgen.

Aangekomen in het slaperige stadje Magome, hebben we niet veel meer ondernomen. We duimen voor beter weer morgen.

7 mei - bears, frogs and crickets around Tsumago

Japan, Near Magome, Nagasendo Trail, viewpoint

Bij het ontwaken klonk de dorpsomroep. Blijkbaar heeft hier iedereen om 6:30 een wake up call nodig in dit dorp. Wel zo efficiënt en zelf hoef je dus geen wekker te kopen. Vroeg uit de veren om nog voor het ontbijt wat van Magome te bekijken. Het leek wat droger dan gisteren. Maar na 2 uur rondlopen in de motregen, waren onze sokken en kleding toch al wel vochtig. Extra bewapend tegen de regen checkten we uit bij het guesthouse en dropten de meeste van onze bagage bij de tourist office van Magome, die deze vervoert naar Tsumago, waar wij vandaag naar toe wandelden.

Japan, Near Magome, Nagasendo Trail

We liepen vandaag een deel van de Nakasendo Trail, dat ons van het poststadje Magome naar poststadje Tsumago bracht. Vroeger maakte dit stuk van 7,7 km deel uit van de route van Kyoto naar Edo (Tokyo), waarover de allerrijkste en -belangrijkste edelmannen reisden. Uiteraard is dit later een belangrijke handelsroute geworden, waarover te voet en te paard gereisd werd. Met de komst van de trein was de route in eerste instantie in verval geraakt. Een aantal fanatiekelingen heeft er echter voor gezorgd dat een deel van de route in z'n oude charme en glorie hersteld is. Waarvoor onze dank.

Japan, Nagasendo Trail

Aan het begin van de route was er meteen een mooi uitzichtpunt. Gelukkig was het gestopt met regenen, waardoor we aardig wat van de omliggende natuur meekregen. De Japanse Alpen worden niet voor niets "het dak van Japan" genoemd met uitschieters van ver boven de 2.000 meter. Daarna verdween het hellende pad meteen de bossen in en kwamen we overal berenbellen tegen, die we stuk voor stuk een slinger gaven om de beesten te laten weten dat we eraan kwamen. Ze hadden het uiteraard ook aan het knalroze vest van Marijke kunnen zien, maar better safe than sorry. Al snel waren het vooral kikkers die het pad met ons deelden en een spelletje met ons speelden door te stoppen met kwaken als we binnen een afstand van 1 meter waren gekomen. Uiteraard begon het gekwaak weer zodra we 1 stap zetten. Net zoals de beren hebben we er dus geen enkele gespot.

Japan, Nagasendo Trail, Otaki and Metaki Falls

Het pad ging door kleine dorpjes, langs shrines en gedenktekens en liet ons met een kleine omweg ook verwonderd staan kijken naar 2 watervallen. Over die 7,7 km deden we dan ook 3 uur en toen we in Tsumago aankwamen, hadden we ondertussen ook wat bonus kms gelopen. Na wat koffie gedronken te hebben, deden we er nog een schepje bovenop door naar de ruïnes van een kasteel te banjeren. Nu is het woord "ruïne" wel wat overdreven, want als we niet geweten hadden dat bovenop de heuvel vroeger een kasteel had gestaan, dan hadden we het zelf nooit kunnen raden. Het was meer een open plek in het bos, dus "former castle site" dat pas bovenop de heuvel vermeld stond, paste beter dan "ruins" dat onderaan werd aangegeven. Het uitzicht bovenop de heuvel was best mooi, dus we waren niet helemaal voor niets naar boven gelopen.

Japan, Nagasendo Trail

Terug in het dorp liepen we wat rond en bezochten we 2 musea. Een enthousiaste vrouw vertelde ons het een en ander in goed Engels (vergeleken met de meeste anderen). Dat was interessant en gaf ons meer inzicht in hoe het eraan toe ging ten tijde van de oude postroute. In Tsumago heeft men er veel aan gedaan om de authentieke sfeer te behouden. Het dorp is weliswaar van alle moderne gemakken voorzien, maar elektriciteitsdraden zijn uit het zicht gehouden en overdag mogen in het dorp geen auto's rijden. 's Avonds worden de straten verlicht met kleine langwerpige lantaarns die aan de huizen hangen. Niet meer met echt vuur, maar elektrisch. Ondanks dat zou het wel de sfeer van vroeger uitademen.

Japan, Tsumago, Museum

Voordat we de avondsfeer konden opsnuiven, stond ons bij onze typisch Japanse guesthouse een avondmaal te wachten. Zo'n maaltijd zijn we ondertussen wel gewend geraakt: wat groente, misosoep, een visje dat je aanstaart, sashimi, tempura, rijst. Deze maaltijd had 2 extra's voor ons in petto: een opgerold blad van een plant dat veel weg had van een varen én een schaaltje met gefrituurde sprinkhanen. Japan, Tsumago, cricket for diner Vooral dat laatste bordje trok onze aandacht. En niet alleen die van ons; ook de andere 4 gasten waarvan 2 Japans en 2 Chinees hield het bezig. Het Chinese meisje slaakte zelfs een gil, nadat held Sven de eerste sprinkhaan soldaat gemaakt had. En terwijl de eigenaar van de guesthouse door het raampje tussen de eetruimte en de keuken gluurde, probeerde ook Marijke er eentje. Het was een beetje vreemd om heel zo'n beest, dat er nog overduidelijk als een sprinkhaan uitzag, met schild en poot in je mond te doen. Maar eigenlijk waren ze best wel lekker, heel anders dan verwacht.

Toen het donker was, hebben we de lampjes in de straten bekeken. Het was wat spookachtig en op een enkeling na was het er uitgestorven. Degenen die zich op straat begaven, hadden hun badkleding (lees: yukata en houten slippers) aan en zelf een lantaarn in hun hand. Die hadden wij eigenlijk ook moeten hebben!

Vorige pagina Volgende pagina