• Japan, Shimonoseki, view
  • Japan, Fukuoka, Nanzoin Temple
  • Japan, Fukuoka, Food Stalls

Fukuoka

29 april - We survived the blow fish in Shimonoseki

Japan, Chofu, Iminomiya Shrine

Op deze wondermooie feestdag ter ere van een voormalig keizer, vertrokken wij in alle vroegte naar het station. We kwamen vroeg genoeg in Osaka aan om daar te kunnen ontbijten voordat de Shinkansen vertrok. Daarna was het ruim 2 uur naar Shimonoseki, waar wij wederom op een bijzondere lunch af gekomen waren. Het was nu pas een uur of 10, wat extra tijd voor siteseeing betekende. We kochten een dagticket voor de bus en gingen naar voormalig kasteelstad Chofu, waar we wat rondliepen en een villa en tempels bekeken. Opvallend was dat er weinig uitleg in het Engels aanwezig was en ook werd er minder Engels gesproken. Maar de mensen probeerden het wel. Super leuk!

Japan, Chofu, Iminomiya Shrine

Tussen de middag gingen we op zoek naar dé plek volgens Lonely Planet om Fugu (kogelvis) te eten: Yabure-Kabure. We twijfelden of we echt op de goede plek terecht waren gekomen, maar de eigenaar kwam naar buiten en sprak de naam van het restaurant uit nog voordat wij de Japanse tekens hadden ontcijferd. Het klopte. We kregen een knus kamertje toegewezen en kozen 2 gerechten met Fugu uit die op verschillende manieren bereid waren. We fluisterden elkaar nog even wat lieve woordjes toe en namen beiden onze eerste hap van de giftige Fugu sashimi, die bij verkeerde bereiding binnen 30 seconden dodelijk is. In elk geval hadden we in dit noodlottige geval wel kunnen constateren dat het een heerlijk visje was! Daar kwam het tweede gerecht aan, dat wij zelf mochten bereiden. Wat een vertrouwen! We kregen een speciale pan waarop we de stukjes kogelvis zelf konden bakken. De bediende kwam wel even kijken of we het goed deden, maar heel veel woorden Engels kwamen er niet uit haar mond, dus het was wel een grote gok toen we de stokjes met gebakken Fugu naar onze mond brachten. We wachtten een minuut, maar zaten nog steeds in hetzelfde kamertje en waren in dezelfde staat als ervoor. Maar wat nog beter was: dit was echt een visje dat we nooit eerder geproefd hadden. Heel anders dan zalm, pangasius of makreel. Echt de moeite waard. Na het laatste stukje waren we er zeker van dat wij de Fugu goed bereid hadden.

Japan, Shimonoseki, tower

En dan was er nog een toren van 153 meter hoog in Shimonoseki waar we in gingen. Het uitzicht was prachtig. En dit keer konden we er rustig rondlopen zonder drukke schoolkinderen die hun Engels oefenden. Oh ja, die zijn natuurlijk vrij vandaag vanwege de feestdag.

Na dit avontuur gingen we op weg naar Fukuoka, wat per Shinkansen een kwartier vanaf Kokura was. Maar... wij dachten dat we de local train in plaats daarvan ook wel konden nemen. Oh my god, dat duurde gewoon 1,5 uur! En dan waardeer je de Shinkansen des te meer. Tassen gedropt in het hostel en op zoek naar een plaats om te eten. En in Fukuoka doe je dat bij een foodstall; een piepklein stalletje dat verplaatsbaar is en hier omheen staan een aantal stoeltjes waar je kunt plaatsnemen om heerlijk te knagen. In Fukuoka zijn een kleine 200 stalletjes zoals deze. Onze tactiek was: zoek het dichtbijzijnde stalletje bij ons hotel. We waren tenslotte al lang genoeg op de been vandaag. Het bleek een goede keus te zijn; geen Engelse kaart, een Japanse familie naast ons en bier, veel bier. Het eten was heerlijk, de gesprekken met handen en voeten leken nergens naar, maar we deden ons best. Er werd gelachen. Heel veel gelachen. Meer hadden we niet nodig. Need I say more?

30 april - having the best time in Fukuoka

Japan, Fukuoka, Nanzoin Temple

Lazy morning. Er moest een wasje gedaan worden vanochtend, want daar hebben we tot Tokyo geen gelegenheid meer voor. Wassen mocht pas vanaf 8 uur (zelfs daarvoor zijn regels) en totdat de was gedaan was hebben we ontbeten, een plan voor vandaag bedacht en origami gevouwen (Marijke). Om half 10 konden we op pad. Hoe het gebeurde, kunnen we achteraf niet zo goed meer reconstrueren, maar we zijn in de verkeerde trein gestapt. We twijfelden heel erg of er niet meer wegen naar Rome (of in dit geval Nanzoin) zouden leiden, maar uiteindelijk na 3 stations besloten we toch maar terug te keren naar Fukuoka. Gelukkig was het een stoptrein, dus qua afstand waren we nog niet zo ver. Treinen rijden hier af en aan, waardoor we na een half uur weer terug bij af waren. Poging 2 ging beter.

Japan, Fukuoka, Tochoji Temple

Tijdens het oponthoud bedachten we ons dat we helemaal nog niets verteld hebben over de automaten op straat. En dat terwijl het wel degelijk noemenswaardig is. Op elke hoek van de straat, ja soms ook op lange, rechte stukken in een straat, kom je automaten tegen. In Nederland kennen we alleen de blikjes- of snackvariant van het soort automaat waar we het hier over hebben. Maar in Japan... oe la la... in Japan heb je weer hele andere varianten. De meest voorkomende blijft toch wel een gemixte blikjes- en flessenautomaat. Let wel! Zowel warme als koude dranken, zelfs door elkaar in 1 automaat. Zo kun je koffie in een blikje kopen bij zo'n automaat naar gelang je bui warm of koud. Daar kwamen wij natuurlijk pas achter toen we voor een koude variant gingen en onze handen brandden bij het oppakken van het blikje. We zijn ook een automaat tegengekomen met ijsjes, maar het mooiste apparaat is toch wel het bierapparaat. En naast de ordinaire straatautomaten, zijn we ook al eens een automaat tegengekomen bij een waterval, op een heuvel. Natuurlijk reuze handig, omdat we niet eindeloos hoeven te slepen. Maar moet je je eens voorstellen dat dit ook bevoorraad moet worden...

Goed. We waren ondertussen aangekomen in Nazoin (we hebben de plaats maar even afgekort), waar we naar een tempel gingen. Deze tempel had echt een bord van 2 meter hoogte nodig om alle regels waaraan je je moest houden op te vermelden. Het was het enige bord waarop wij Engels ontdekt hebben. En dat was wel jammer, want we waren wel benieuwd naar het verhaal achter de tempel en de beelden. We kwamen voor de liggende boeddha die, volgens ons hostel informatieboek, even groot was als het vrijheidsbeeld. Maar we hadden niet paraat hoe hoog dat ding in NY was (we know, shame on us) en hadden graag meer gelezen over de maten van deze boeddha. Er zat niets anders op dan het al stappend van teen tot kop uit te tellen. We kwamen op 40 tot 42 meter. Later zou blijken dat dit vrij nauwkeurig van ons was; met de Japanse WiFi kwamen wij erachter dat de boeddha 41 meter is. We waren er best wel van onder de indruk, vooral van de enorme voeten en het enorme hoofd, dat achteraf gezien al lang zichtbaar was. En hij lag zo heerlijk in het zonnetje.

Japan, Fukuoka, Food Stalls

By the way kwamen we er ook achter dat het informatieboek van het hostel niet helemaal accuraat was. Het vrijheidsbeeld is namelijk 46 meter. Maar ja. Met zulke maten, is een verschil van 5 meter natuurlijk peanuts.

Terug naar Fukuoka. We besloten onszelf te verwennen met een onbeperkt-met-de-metro kaart, aangezien de bezienswaardigheden die we nog wilden bekijken niet lekker compact bij elkaar lagen. Allereerst zochten we dé plek op voor de specialiteit van Fukuoka; Ramen (= noodlesoep). We konden de mobiele kraampjes niet vinden, maar in plaats daarvan kwamen we terecht bij een restaurant dat claimde de beste Ramen te maken. Als we het goed begrepen, had het zelfs al jaren prijzen in de wacht gesleept. Nou, laat maar komen die Special Ramen. Voor het beeld: een restaurant was een groot woord, het had meer weg van een kantine met een bar aan de keuken, waar 4 grote Japanners in hun kaplaarzen lepelden uit immense pannen. Je zou het daardoor niet verwachten maar de noodlesoep was me toch overheerlijk! En wat nog beter is: hoe meer geslurp, des te meer respect je krijgt. Later die dag zouden wij ontdekken dat aan onze slurptechniek nog heel wat te verbeteren is, want vergeleken met een local aten wij netjes.

Japan, Fukuoka, Fukuoka Tower

Om de noodles te laten zakken, daalden wij neer in een park met de restanten van een kasteel. En later op de middag bekeken we een zittende boeddha van 20 meter hoog in een tempel. Ook verkenden we winkelcentrum Canal City, waar acrobaten bezig waren, een grote bioscoop was en waar we door een warenhuis liepen. Voor Starbucks koffie hadden we een wachtrij van een kwartier best over. En aan het eind van de middag liepen we richting het centrum, waar steeds meer mobiele eetstalletjes begonnen uit te stallen. We deden een drankje bij een bar, waar Sven niet geloofd werd dat hij de nationale drank shochu puur wenste te drinken. Ja, echt geen ijs of water of soda. Puur.

Na gebruik gemaakt te hebben van 1 van de luidruchtigste eetstalletjes, waar het verkeer pal achter langs reed, gingen we op weg naar Fukuoka Tower, een tv toren van ongeveer 230 meter hoog. De verlichte toren zelf was de moeite waard, maar het uitzicht loog er ook niet om. Een mooie afsluiting van een geslaagde dag.

Vorige pagina Volgende pagina